ماه مهماني خدا مبارک
یادداشتی بر رمضان
واژة رمضان از ريشة «رمض» به معناي سوختن است. گويا روزهدار با ترك خوردن و آشاميدن در مرحله شريعت و با ترك خودخواهي و منيت و كليه رذايل اخلاقي در مرتبه طريقت و خلوص عقل از شك و ريب و رسيدن به يقين شهودي، ناخالصيهاي وجود خويش در سه مرحله عمل، اخلاق و تفكر را ميسوزاند و به اخلاص عمل، نفس و ذات ميرسد. درك اولياء الهي از روزه و ماه رمضان، «ضيافت» و ميهماني و بر سرخوان الهي حاضر شدن است. اما خوان الهي از نوع سفرههاي مادي و اشرافي دنياداران نيست. در اين سفره نور، صفا، يكرنگي، معنويت و انواع و اقسام غذاها و خورشهاي روحاني و معنوي هست كه چشيدن ذرهاي از آن آدمي را نسبت به خواهشهاي نفساني و مادي بيرغبت ميكند.
بنابراين روزه نيز همچون نماز و حج و زكات ظاهري دارد و باطني. باطن روزه كه حقيقت آن را تشكيل ميدهد تقوا، بصيرت، نورانيت، پاكي، صفا، شادي درون و احساس سبكي و عدم تعلق به دنيا است. البته همان طور كه بدون ترك خوردن و آشاميدن، ورود در روزه تحقق پيدا نميكند و آدمي امكان ورود به باطن روزه را ندارد، روزهاي كه در مرتبه ظاهر و قشر توقف كند و حال متفاوتي براي آدمي به بار نياورد نيز ارزش چنداني جز رفع تكليف ندارد. علي تاجديني